"Een prachtige schok"

En zo gebeurde het, 29 mei, 30 graden, dat ik aan het eind van de middag toch kippenvel kreeg.

Een berichtje van een collega van Petra aan Petra, dat Petra heel bescheiden zonder veel ophef aan mij had door geappt toen ik al lezende schommelde in de hangmat met de telefoon op stil. Omdat mijn lichaam begon te protesteren tegen de rek in mijn nek, sloeg ik het boek dicht nadat ik wel het hoofdstuk had afgerond. Ik pakte zoals dat tegenwoordig al heel vervelend op de autopilot gaat de telefoon, die naast het lege pilsje in het gras lag.

“Stuurt een collega me net door” zei de app en toonde een foto van twee getikte A4-tjes.

Ik zwaaide mijn benen uit de mat en kwam steeds verder overeind net als de haartjes op mijn armen.

Ontroerend, mooi en raak, appte ik haar terug terwijl zij juist op dat moment met een bordje vol restgroente uit de keuken naar buiten kwam.

Ontroerend, mooi en raak, riep ik. Ze trok haar mondhoeken omlaag en keek me aan met licht betraande ogen de uienschillen en paprikazaadlijsten in de groenbak dumpend.

Ik heb het uitgeprint in de lerarenkamer neergelegd, had haar collega inmiddels geappt, want dit moet iedereen zien en lezen. En zet het op je socials!

Maar ze houdt niet van borstklopperij en dus dacht ik dat maar te doen, al hou ik er zelf ook niet van, maar bij anderen, toch zeker mijn vrouw mag ik graag op de borst kloppen.

Want ze maakt een verschil, een echt verschil en daar gaat het om in een leven. Dat mag, nee dat moet zeker in deze boze tijden, gedeeld worden. En zeker als je de nodige tegenwind hebt gehad (zie mijn blog van 11 februari). En helemaal zeker als je acties uiteindelijk toch wat opleveren want na een paar goede gesprekken met management en bestuur van haar school lijkt er daar iets te bewegen.

Eén van haar voormalige studenten, Oana-Maria, heeft dus een boek geschreven, de twee fotootjes kwamen uit een eerste conceptvertaling van dat boek.

Een boek over haar leven, ook hier in Maastricht waarin zij haar tijd en de NT2 lessen op school beschrijft. Met passages dus over het belang van taal, over de schoonheid van taal, over hoe taal je leven kan ombuigen van onzekerheid en angst naar keuzevrijheid. Over het belang van onderwijsinstellingen en over menselijkheid, ondersteuning, energie.

Enfin, ik kan het niet mooier verwoorden dan Oana-Maria zelf.

Laat deze blog daarom niet louter een hommage aan Petra zijn, maar bovenal aan de schrijfster Oana-Maria en aan alle mensen die vanuit alle windhoeken noodgedwongen hier in Nederland zijn terechtgekomen en die willen leven, "voorbij religie, voorbij cultuur, voorbij opleiding, voorbij het verleden."