Laten we vooral met elkaar in gesprek blijven??

Ze geniet zo ontzettend van haar werk. Mensen aan de hand nemen, op weg helpen, de basis van onze taal leren in een land dat toch al niet als gastvrij bekend staat, dat is dankbaar werk. Nee, eigenlijk is dat geen werk, dat is gewoon liefde voor je medemens én liefde voor taal.

Want zonder taal is het moeilijk verbinden. Taal opent wegen en deuren. Beide kanten op. Zij doceert haar studenten maar leert tegelijkertijd van haar studenten. Mensen uit alle hoeken van de wereld, de meesten om redenen hun eigen land ontvlucht en nu op zoek naar verbinding hier. Mensen die desondanks trots zijn op hun afkomst, op hun familie, op hun cultuur. Die dat willen uitdragen, die je willen laten proeven van al dat lekkers uit hun land. Proeven? Nee, overladen. Niet één koekje, een hele doos koekjes; niet één keer, nee iedere week. En jazeker, het is fijn om complimentjes te krijgen of dankbriefjes, oprechte woorden of blijken van waardering. Om een paar jaar later oud-studenten tegen te komen die een toekomst gevonden hebben hier, dat geeft immense voldoening.

Hoe jammer en pijnlijk frustrerend is het dan, dat je passie kreupel geslagen wordt, dat het pure lesgeven zo bemoeilijkt wordt door strakke kadertjes en regels, door te krappe budgetten, door vastgeroeste lesmethodes. Door managers die niet meebewegen, die pappen en nathouden met "laten we vooral met elkaar in gesprek blijven". En als je dan in gesprek gaat, dan wordt er gezegd "fijn dat je aan de bel trekt, laten we vooral met elkaar in gesprek blijven". Aanpakken, ho maar.

En ook dat zal zijn redenen hebben, dat weet ik ook wel, want op hoger bestuursniveau moet gemeentebeleid geïmplementeerd worden dat op haar beurt door de landelijke overheid de duimschroeven is aangedraaid omdat "het volk" ervoor heeft gekozen om te bezuinigen op onderwijs voor anderstaligen. Want het volk schijnt geen toekomst te wensen voor anderstaligen in ons land.

Maar juist dat wil en kan ik niet geloven. Ik geloof oprecht dat ieder mens, bij de een wat dieper verborgen dan bij de ander, het morele besef en de wil heeft om het goed te doen, om het voor iedereen zo goed mogelijk te maken. Empathie, dat zit diep in onze menselijke natuur.

Daarom, als de overheden het laten afweten, is op school visie, lef en improvisatie nodig. En docenten die zich sterk maken voor hun studenten, keer op keer.

Docenten die tegen de avond met stoom uit de oren naar huis komen na een drie uur durende verplichte vergadering over hoe we met elkaar in gesprek moeten blijven, maar de volgende ochtend weer met een glimlach voor de klas staan.

En vervolgens met een traantje in de ogen thuiskomen omdat "Beste Petra, dank u wel dat u mij niet alleen een taal heeft geleerd, maar ook levenslessen zoals vriendelijkheid, geduld en respect. Uw lessen gaan veel verder dan woorden en grammatica, u laat zien hoe krachtig begrip en menselijkheid kunnen zijn. Ik ben u oprecht dankbaar voor alles wat u mij heeft bijgebracht. U bent een inspiratie zowel in de klas als daarbuiten. Met veel waardering, Fatima".

Het gaat me er niet om de school te kakken te zetten, of om mijn liefste een veer in de reet te steken, nou ja, dat laatste misschien wel een beetje want ik zie en voel dat zij er langzaam aan onderdoor gaat, het gaat me erom dat straks mogelijk alweer een geweldige docent verloren gaat voor het onderwijs en dat daardoor de vele hoog gemotiveerde en dankbare studenten wederom de dupe worden.

Mijn liefste zal niet de eerste of enige zijn, het is een groot en wijdverbreid probleem waar we met zijn allen maar niet uit schijnen te komen.

Mijn hoop is gevestigd op het nieuwe kabinet, met een kandidaat-minister op Onderwijs die ik alleen maar kan toejuichen. Het streven om inburgeraars eerder aan het werk te laten, en dus eerder aan de taallessen te krijgen is een mooie maar bovenal gewoon hoognodige doelstelling.

"Aan de slag" dus, hoe cliché ook is altijd beter dan "laten we vooral met elkaar in gesprek blijven"!