Mijn zus op een zeilboot

Het heeft natuurlijk wel de nodige voeten in de aarde gehad. Mijn zus op een zeilboot, samen met haar man, een tocht van een maand of vier van Friesland, via de Waddenzee, de Deutsche Bucht um, richting de Oostzee en weer terug.

Vind allereerst maar eens vier maanden vrijheid. Nog los van de bereidwilligheid van werkgevers, je sociale leven en bovenal je gezins- en familieleven moet on hold gezet kunnen worden.

Je moet het ook maar aandurven, het ruime sop kiezen. De Friese man zit dat waarschijnlijk toch in het bloed, de Limburgse vrouw iets minder. Veel oefenvakanties en -weekenden. Onderhoud aan de boot, de kneepjes en knoopjes leren, op elkaar ingespeeld raken. Eén oog ook op de geopolitieke ontwikkelingen, de Russen schijnen in de oostelijke Oostzee je navigatie te scrambelen en er vaart een vervaarlijke schaduw vloot. Een beetje in Zweedse schaduw blijven koersen lijkt veiliger.

1 Juni was het zover: trossen los! De veilige haven in Makkum uit en de wispelturige Waddenzee op.

En wij surfen mee! Via het dagboek dat beiden bijhouden op Polar Steps.

Zo leren we al snel dat hoe goed je ook je boot hebt voorbereid, de motor kuren kan hebben en dat er creatieve bypasses nodig zijn. Dat als je gestrand bent, je soms toch terug moet om vooruit te komen. En dat ieder nadeel z'n voordeel heb, want zo kun je toch ook nog even die comfortabele joggingbroek kopen die je was vergeten in te pakken, zo pak je een stukje Oerol mee en heb je uiteindelijk de hele menukaart van De Walvis genoten.

We begrijpen dat zeilen toch echt anders is dan camperen: je bent overgeleverd aan de wind, aan stromingen en getijdenwerking, zeker daar in die Waddenzee met haar verraderlijke ondieptes.

Je leert windstilte te omarmen als een geschenk. Zie de grutto's, de zeehondjes, pak je trompet of een boek.

Helgoland is een commerciële vrijhaven en de nachtelijke route naar Denemarken lijkt op een langgerekte snelweg met middenberm langs een even langgerekt DSM industrieterrein.

En op de avond dat Oranje speelt zien we zelfs de algen in zee oranje kleuren.

Zorg ook voor een schaumstopfer zodat je geen overtollige diesel de zee in laat lekken bij het tanken. Deutsche grundlichkeit tegenover Deense laat maar varen.

Esjberg heeft een industrie terrein van wel 4 kilometer zonder restaurant en als je dan toch iets van horeca vindt dichter bij de bewoonde wereld dan sluit dat zondags al om 16 uur. 

Daarover gesproken, zus en zwager houden van lekker eten en drinken. Ze zijn gastvrij. Ze nodigen je aan tafel in een fijne haute cuisine restaurants op de 17e verdieping van een bijzonder gebouw, op een terras met matjes en een koud ankerbier of in de kajuit bij een zelfgemaakte op kantelbaar fornuisje pasta met een flesje Rosé.

In Hvide Sande, 2800 inwoners, heeft de lokale bakker een overweldigend aanbod brood, broodjes, koeken, gebakjes en alles er tussen in, ze houden er van André Rieu, behalve een bepaalde schoonmoeder niet en moules frites in een tom kha kai soep schijnt een verassend lekkere combinatie te zijn.

Langzamerhand, in rustiger vaarwater, de doorsteek langs Aalborg naar de Oostzee, begint het zowaar op vakantie te lijken. Tijd voor een warme, krachtige douche zonder tijdslot om daarna cultuur te snuiven in de historische binnenstad; even de boot rust gunnen en jezelf wat ontspanning.

En zo, op een kwart van onze reis, besef ik dat zeilen gelijk het leven is: de reis is onze existentie! Kavafis omschreef het al zo mooi en treffend in zijn Ithaka. De reis is je doel, niet de bestemming. Het gaat niet om snelheid, het gaat om ervaring, inzicht, rijping en een andere manier van kijken.

Het gaat om het omarmen van de onvoorspelbaarheid want onder de zee liggen geen balken. Heb je de wind in de zeilen of wordt het dobberen, wat doe je wanneer het de spuigaten uitloopt, waar kun je aanklampen als het kantje boord wordt en je de wind van voren krijgt, wat als je voor pampus ligt, word je op sleeptouw genomen of kun je het roer omgooien, en ook al zit je in hetzelfde schuitje, soms zit je in elkaars vaarwater, dus wanneer haal je bakzeil of ga je overstag, kun je bakens verzetten?

Het is allesbehalve vreemd dat dat prachtige zeilidioom ruimschoots verankerd is in onze taal.

Dus, zus op een zeilboot en zwager natuurlijk, dank dat jullie ook mijn blik verruimen. Ik zeil mee, ik leef mee, verheug me op de verdere reis en krijg inmiddels trek in Zweedse gehaktballetjes, dus Sail on! 

(neem dat dan weer letterlijk en niet spreekwoordelijk. Van The Commodores overigens, militaire rang in de Engelstalige zeemacht; Okay, au quai, nu is het klaar)